The Lowdown Hustlers live στην Αντίθεση,10 Δεκέμβρη 2022

 

Οι Lowdown Hustlers, στη μουσική σκηνή της Αντίθεσης [10/12/22], που κατέφθασαν με την κιθάρα και τις αμέτρητες φυσαρμόνικές τους, μας επιβεβαίωσαν αυτό, που φάνηκε ότι θα ακολουθήσει. 

O Ορέστης Τάνης [vocals/ Harmonica] και ο Γιώργος Χρυσόπουλος [Guitar] φέρνοντάς μας τα τραγούδια των πραγματικών θρύλων των blues, Sonny Boy Williamson, jimmy Rogers, Howlin’ Wolf, Little Walter και πολλών άλλων μεγάλων μουσικών της μπλουζ σκηνής του Σικάγο, με πολύ σεβασμό για το είδος, δεξιοτεχνία και συναίσθημα, γύρισαν το χρόνο πίσω και μας ταξίδεψαν σε εκείνα «τα στέκια» του Σικάγο της δεκαετίας του 1950 μεταμορφώνοντας το χώρο..

Η φυσαρμόνικα, που πότε μας μελαγχολεί και πότε μας ξεσηκώνει με τον ξέφρενο ρυθμό της, σφραγίζει τη βραδιά και προκαλεί έντονες συγκινήσεις.

Μία άνευ όρων συναισθηματική παράδοση στη bluesy αίσθηση που δημιουργεί.

Κι από την άλλη η κιθάρα, ο πιστός φίλος των bluesmen, που πάνω της ξεφόρτωναν όλα τα βάσανα μιας ολόκληρης φυλής, καθώς και της αγάπης, προκαλούσε τις δικές της συγκινήσεις με την μελωδία της.

Όταν δε, παίχτηκε το συναρπαστικό “Money marbles and chalk” [ jimmy Rogers ], το “Trust me baby” [Sonny Boy Williamson] και το Mean old Frisco [Little Walter], η βραδιά έφτασε στο απόγειο.

Μεγάλο προνόμιο για όλους όσους παρευρεθήκαμε σε αυτό το live, όχι μόνο, διότι τέτοιες μουσικές δεν τις βρίσκεις εύκολα, αλλά κυρίως για τη σύνθεση της μπάντας, δηλαδή η παρουσία δύο μόνο οργάνων [κιθάρα-φυσαρμόνικα], σε συνδυασμό με την μπλουζ φωνή και άρθρωση του Ορέστη Τάνη, δημιουργεί μία πολύ αυθεντική και νοσταλγική παρουσίαση αυτής της τεράστιας μουσικής των blues.

Ευχαριστούμε θερμά τους Lowdown Hustlers για την ξεχωριστή βραδιά που μας πρόσφεραν με τις θρυλικές μουσικές που έπαιξαν και για τον τρόπο που τις έπαιξαν.

~φώτο άλμπουμ~

Συνέντευξη Ribbons of Euphoria, Ζωντανή Μουσική Ιστορία

 

Μία συνέντευξη συζήτηση με τους Ribbons of Euphoria, οι οποίοι στο ξεκίνημα αυτής της γνωριμίας, έπαιξαν ζωντανά αγαπημένα κομμάτια αλλά και κομμάτια από τον καινούργιο τους δίσκο "You Don't Care", που κυκλοφόρησε το 2022.

Γιώργος Αντίθεση: Σας καλωσορίζουμε, εν όψει του 3ου progressive rock festival που θα πραγματοποιήσει η Αντίθεση. Στο πλαίσιο αυτό, θα ήταν καλό, το κοινό να γνωρίζει την ιστορία των συγκροτημάτων που θα συμμετέχουν.

Θα ξεκινήσουμε κάπως διαφορετικά, ζητώντας σας να μας πείτε κάτι που δεν σας έχουν ρωτήσει ποτέ και επιθυμείτε να το αναφέρετε.

Νίκος Πουλάκης (κιθάρα,φωνή): Έχεις κάνει την πιο δύσκολη ερώτηση.  Δεν με έχει ρωτήσει ποτέ κανείς, “γιατί γράφεις τραγούδια;”. Η απάντηση είναι πολύ απλή: είναι μία εσωτερική ανάγκη. Η ανάγκη του να εξωτερικεύσεις κάτι που συμβαίνει μέσα σου.

Όλοι θεωρούν αυτονόητο, ότι γράφεις τραγούδια για να βγάλεις χρήματα ή για να προβληθείς. Δεν είμαστε όμως,όλοι  έτσι. Κάποιοι έχουν απλώς την εσωτερική ανάγκη να πουν κάτι. Οπότε, καθόμαστε και το φτιάχνουμε με ένα καλλιτεχνικό τρόπο, αυτό το κάτι. Δεν θέλουμε να το πούμε στο καφενείο με τους φίλους  μας, θέλουμε να το διανθίσουμε με στοιχεία τα οποία δεν είναι καθημερινά.

~φώτο άλμπουμ από τη συνέντευξη~

Γιώργος Δασκαλάκης(κιθάρα):  Πάνω στο ίδιο θέμα, από ένα σημείο και μετά, έχοντας παίξει μουσικές άλλες, γράφεις μουσική για να ανακαλύψεις, τί σου ταιριάζει εσένα πιο πολύ.

Δηλαδή, από όλα αυτά που έχεις παίξει, που έχεις μελετήσει, που έχεις ακούσει, τί σου βγαίνει. Όπως όταν μιλάς. Αναλόγως με ποιους έχεις μιλήσει, τι βιβλία έχεις διαβάσει, τι ταινίες έχεις δει, τι ταξίδια έχεις κάνει, θα μιλήσεις και ανάλογα. Κάπως έτσι, είναι και η μουσική. Είναι ένας τρόπος να ανακαλύψεις το τί είσαι και το τί μπορείς.

Αλλά, πέρα από αυτό, σου δίνει και μία ηθική ικανοποίηση, το να νιώθεις ότι παράγεις κάτι, πέρα από το να αναπαράγεις.

Χάρης Σιδέρης(μπάσο): Με έχει καλύψει ο Νίκος. Δηλαδή, κανείς δεν μου έχει κάνει αυτή την ερώτηση. Το γιατί να γράψεις μουσική.

Στέλιος Αλέξης(ντραμς): Επίσης, κι εγώ με τα ντραμς είχα από μικρός μία ευαισθησία, αλλά τα έπιασα μετά την ενηλικίωση. Αλλά, εκεί νομίζω που ψήθηκα αρκετά για να ασχοληθώ, είναι  ότι ένιωθα ότι λείπει κάτι πιο πολύ, πάνω στα ντραμς, στην Ελλάδα, και θα ήθελα να το εξελίξω, να φτιάξω δικά μου πράγματα,  τα οποία να είναι λίγο πρωτοπόρα σχετικά, όσο μπορώ. Εφόσον φυσικά, υπάρχει και η κατάλληλη σύνδεση και παρέα μουσικών. 

Είμαι πρόσφατο μέλος στο συγκρότημα, μπήκα τον Οκτώβρη του 2021.

Χάρης Μπότσης(πλήκτρα): Εμένα, απλά βγάζει νόημα στη ζωή μου, δεν μπορώ να το εξηγήσω.

Γιώργος Αντίθεση: Η κιθάρα ήταν το πρώτο σου μουσικό όργανο, Νίκο; Και πώς ήρθε έπειτα, η ιδεά για αυτό το σχήμα; Ποιοι το ξεκίνησαν;

Νίκος Πουλάκης: Ναι, όταν ξεκίνησα, γρατζουνούσα μία μισοχαλασμένη κλασική κιθάρα ενός θείου, ο οποίος δεν βρίκεται πια εν ζωή. Καλός άνθρωπος.

12/5/2019, Progressive Rock Days Vol II festival
Αντίθεση

Οι Ribbons δημιουργήθηκαν αρκετά χρόνια αργότερα, ως η μετεξέλιξη του πρώτου καλού group που είχαμε, όπου παίζαμε διασκευές classic rock, πριν σκεφτούμε καν να γράψουμε μουσική.

Γιωργος Αντίθεση: Ποιο ήταν το όνομα του και ποιοι συμμετείχαν;

Νίκος Πουλάκης:  Λεγόταν Pelotas  en  Fuego, ήταν ισπανική μετάφραση του Balls on Fire.

 Τότε παίζαμε με τον Θανάση Στρογγύλη, ο οποίος ήταν και ο original ντράμερ των Ribbons of Euphoria. ‘Ηταν ο Νίκος Κραβαρίτης στο μπάσο, κι εγώ κιθάρα, προφανώς. Τραγουδιστής ήταν ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος, ο οποίος αργότερα έφτιαξε μία funk μπάντα. Και  ο Θάνος Καρακαντάς στα πλήκτρα, ο οποίος είχε έρθει στα δύο τελευταία χρόνια των Pelotas  en  Fuego.

Lowdown Hustlers live στην Αντίθεση, 10/12/2022

 

Σας περιμένουμε στις 10 Δεκέμβρη 2022 για μία αυθεντική blues βραδιά, με τους Lowdown Hustlers!

Στις 19:30.

Είσοδος ελεύθερη.

Λιοσίων 216

Οι Lowdown Hustlers είναι μία blues μπάντα από την Αθήνα, που την χαρακτηρίζει ο αυθεντικός ηλεκτρικός ήχος του Chicago της δεκαετίας του '50.

Σε φωνή και φυσαρμόνικα ο Ορέστης Τάνης, ένας λάτρης του είδους από το 2010, ταυτίστηκε με τον ήχο της φυσαρμόνικας του Little Walter στο "Juke", όταν το άκουσε για πρώτη φορά.

Έχει επιρροές από Little Walter, Big Walter Horton, Sonny boy Williamson και Kim Wilson.

Στην κιθάρα ο Χρυσόπουλος Γιώργος βασισμένος στο στυλ των Jimmy Rogers, Robert Nighthawk, Eddie Taylor βάζει τα θεμέλια του groove χτίζοντας μια σταθερή βάση για τις ξέφρενες μελωδίες της φυσαρμόνικας.

Band website

https://www.thelowdownhustlers.com/

FB page

https://www.facebook.com/thelowdownhustlers/

Μια βραδιά αφιερωμένη στον Δημήτρη Πολύτιμο, 26/11/2022

 

Η βραδιά αφιέρωμα, που διοργάνωσε η Αντίθεση το Σάββατο 26/11/2022 προς τιμήν του αγαπημένου όλων μας Δημήτρη Πολύτιμου [από αυτούς που ξεκίνησαν το ροκ την Ελλάδα], θα μείνει βαθιά αποτυπωμένη στη καρδιά μας και στη μουσική  σκηνή της Αντίθεσης, που ο ίδιος θεωρούσε σπίτι του.

 Πλήθος εξαιρετικών μουσικών, τους οποίους ευχαριστούμε έναν-έναν προσωπικά, τίμησαν με την παρουσία τους τον ίδιο και φυσικά την Αντίθεση.

 Μοιράστηκαν και μοίρασαν απλόχερα στον κόσμο, αλλά και μεταξύ τους, την πιο βαθιά αξία της μουσικής, αυτή που καταργεί κάθε σύνορο κι ενώνει τους ανθρώπους. 

 Με τις πρώτες νότες της κιθάρας του καταξιωμένου  bluesman Αντρέα Γκομόζια,  [ Μέλη μαζί με τον  Δ. Πολύτιμο των DRIFTING AROUND],  που με το αισθαντικό  κι αυθεντικό του παίξιμο, ανάβει την πρώτη σπίθα για τη μεγάλη βραδιά που μας περιμένει, μαζί με το συγκρότημά του BLUES REVENGE [πραγματικά υπέροχοι οι: Τάσος Δρίτσος-μπάσο, Νίκος Δαμουλιάνος-πλήκτρα και  Ζαφείρης Τσίναλης-τύμπανα]  με guest στο  Hammond τον εκπληκτικό Γιώργο Κοντραφούρη [κορυφαίας  διεθνούς καλλιτεχνικής αξίας μουσικός και μεγάλος δάσκαλος]   ο κόσμος ξεσηκώνεται και η μαγεία της μουσικής τους, απλώνεται απ’ άκρη σε άκρη στην Αντίθεση.

Η ζεστασιά της μουσικής τους, η υψηλή ποιότητα στο παίξιμο και τον ήχο τους και η φωνή του Αντρέα Γκομόζια δημιουργούν  την μοναδικής αξίας για όλους μας, αυθεντική ατμόσφαιρα που αρμόζει στο αφιέρωμα της βραδιάς.

Κι οι συγκινήσεις συνεχίζονται, καθώς στο διάλειμμα αρχίζουν τα πρώτα τζαμαρίσματα. Συγκινητική η στιγμή που ο νεαρός πληκτράς Κωνσταντίνος Χριστοδούλου, μαθητής του Δημήτρη Πολύτιμου, θα ζητήσει να παίξει προς τιμήν του δασκάλου του με το συγκρότημά του (Κωνσταντίνος-μπάσο, Χρήστος-ντραμς, Γιώργος-κιθάρα, Άγγελος-κιθάρα) και φυσικά η Αντίθεση, θα δώσει το βήμα. Μπραβο σε όλα τα παιδιά.

Στη συνέχεια θα τζαμάρει με την κιθάρα του ο Τάκης Μακρής,  [από τους πιο παλιούς underground μουσικούς της ροκ στην Ελλάδα], με το καθαρόαιμο ροκ-μπλουζ, που τον χαρακτηρίζει στο παίξιμό του, συνοδεία του επίσης μοναδικά ταλαντούχου αριστερόχειρα μπασίστα, Γιώργου Βαρτή, και του παλαίμαχου ντράμερ Γιώργου Χανδρινού και ο κόσμος θα τους καταχειροκροτήσει.

Οι συγκινήσεις δεν έχουν τέλος, η σκηνή γεμίζει πάλι με άλλους άξιους μουσικούς.

Τον Τάκη Μακρή θα διαδεχθεί στην κιθάρα ο υπέροχος Giotis Blues Kyttaris και το τρίο θα συντροφεύσει στα πλήκτρα ο Μάνος Σαριδάκης, [το 2006 κατατάχθηκε στους 25 καλύτερους jazz πιανίστες του κόσμου κάτω των 30 ετών], ο οποίος μαζί με τον Γ.Χανδρινό στα τύμπανα, θα παραμείνουν στη σκηνή για να υποδεχθούν τους γλυκύτατους αδερφούς κιθαρίστες  Στέλιο(πατέρας του Μάνου) και Κώστα Σαριδάκη [ιδρυτής των Blues United Musicians, το πρώτο blues συγκρότημα στην ΑΘήνα και οι δύο τους από τους παλαιότερους bluesmen], οι οποίοι, παρέα στο μπάσο πλέον, με τον εξαιρετικό  Παντελή Βασιλείου, μας συνεπήραν, με τη ζωντάνια και την αυθεντικότητα τους.

Η μεγάλη έκπληξη όμως της βραδιάς έρχεται με την  εμφάνιση  του Άλκη Παναγιωτίδη [ντράμερ και  ιδρυτικού μέλους μαζί με τον Δημήτρη Πολύτιμο των θρυλικών M.G.C, αλλά και ηθοποιός, θυμίζουμε την αξέχαστη  συνεύρεση των δυο τους στην ταινία του Ν. Νικολαϊδη «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα»].  

Μία μοναδική μουσική συνεύρεση στήνεται αναπάντεχα μέσα στην Αντίθεση, η οποία άλλωστε ενθαρρύνει συμπράξεις και ο Άλκης Παναγιωτίδης παίρνει θέση στα τύμπανα κι ο Γιώργος Κοντραφούρης στο Hammond. Τα δυο λόγια που θα θελήσουν να πουν πριν να παίξουν για τον Δημήτρη Πολύτιμο, θα δώσουν ακόμα μεγαλύτερο βάθος στο συναίσθημα.

Οι δυο τους, που θαυμάζουν όπως μας είπαν  ο ένας τον άλλον, η μουσική ευφορία που αισθάνθηκαν χάριν αυτής της συνάντησης, ήταν απερίγραπτη καθώς ένωσαν τις δυνάμεις τους, για να παίξουν το “Softly As In A Morning Sunrise” το μουσικό θέμα από «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα». 

«Ένα μεγάλο ευχαριστούμε εκ μέρους όλων των παρευρισκομένων γι’ αυτό το μουσικό δώρο».

Ο Αντρέας Γκομόζιας με τους BLUES REVENGE και βεβαίως τον Γιώργο Κοντραφούρη, ανεβαίνουν για το «κλείσιμο» ξανά στη σκηνή, αυτή τη φορά όμως στην παρέα τους τζαμάρει μαζί τους ο εξαιρετικός κιθαρίστας Μελέτης Πόγκας, με  τον Άλκη Παναγιωτίδη να παραμένει στα τύμπανα, αφού ο Ζαφείρης Τσινάλης του  παραχώρησε τη θέση του, ο δε Ζαφείρης Τσινάλης να πιάνει τη φυσαρμόνικά του και να μας ποτίζουν  μπλουζ.

Οι εναλλαγές δεν έχουν τέλος, ο Άλκης Παναγιωτίδης καταχειροκροτούμενος παραχωρεί στον Ζαφείρη Τσινάλη τα τύμπανα και ο Μελέτης Πόγκας παραχωρεί τη θέση του στον εξαίσιο κιθαρίστα Γιώργο  Χρυσόπουλο, που κι αυτός  παίρνει την κιθάρα του κι ανεβαίνει να προστεθεί σε αυτή την αστείρευτη μουσική παρέα που έχει ανοίξει κι αγκαλιάζει τη μουσική.

Ο κόσμος χαμένος μέσα σε αυτή την πανδαισία μουσικών,  ταξιδεύει μαζί τους  μέχρι την τελευταία νότα τους.

Κι όταν η βραδιά τελειώνει,  όλοι θέλουν να πλησιάσουν τους μουσικούς, να τους ευχαριστήσουν και να τους σφίξουν το χέρι.

Να πουν δυο κουβέντες μαζί τους και να θυμηθούν κάτι για τον Δ.Πολύτιμο. Το ίδιο κάνουν κι οι μουσικοί μεταξύ τους.

Βαθιά ανθρώπινες σκηνές και συνομιλίες.

Κάποιοι μάλιστα θυμήθηκαν παλιές εικόνες από τον Δημήτρη Πολύτιμο, με  το πιάνο του φορτωμένος να ανεβαίνει τα βράδια με τα πόδια την Ηπείρου.

Γι’ αυτό λοιπόν και ……………….

 «Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΣΥΧΑΖΕΙ» .

~φώτο άλμπουμ~

Μια βραδιά αφιερωμένη στον Δημήτρη Πολύτιμο, Σάββατο 26 Νοέμβρη 2022

Η εκδήλωση αφιέρωμα στον Δημήτρη Πολύτιμο είχε προγραμματιστεί, αρχικά, για τον Μάιο του 2020. Ακυρώθηκε  όμως, τότε, λόγω των συνθηκών.

 Μέσα στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν, μιλώντας μαζί  του, και με τον Αντρέα Γκομόζια, με τον οποίο, έπαιζαν στη σκηνή μας από το 1996 με τους Drifting Around,  συμφωνήσαμε, πως θα κάναμε μία συνέντευξη στον Δ.Πολύτιμο και πως το αφιέρωμα αυτό, θα ήταν το πρώτο live της Αντίθεσης, όταν θα ξεκινούσε πάλι.

 Τηρούμε την υπόσχεση που του δώσαμε, οπότε η εκδήλωση στις 26/11/2022, θα είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένη σε εκείνον.

 Στον Δημήτρη Πολύτιμο, τον άνθρωπο που έβαλε τα θεμέλια του ελληνικού rock,  με τους MGC, και που μας συντρόφευε πάντα μουσικά, σε όλα μας τα φεστιβάλ. Από το 1996 με το Genesis, από το 2000 με τη Λέφκα και από το 2013 μέχρι το 2021, όπου και έφυγε, με την Αντίθεση.

 Έναν άνθρωπο και καλλιτέχνη που σεβόμαστε, που πάντα σήμαινε και συνεχίζει να σημαίνει πολλά για εμάς. Η θέση του στην καρδιά μας, είναι πάντα γεμάτη.

 Για τη συγκεκριμένη βραδιά, θέλαμε τους Blues Revenge, να συντροφεύσει, ο πάντα αγαπημένος μας, Γιώργος Κοντραφούρης, ο κατάλληλος άνθρωπος και μουσικός, για αυτό το από καρδιάς αφιέρωμα.

 Μαζί τους, θα τζαμάρουν μουσικοί, που αγάπησαν τον Δημήτρη Πολύτιμο.

Είσοδος ελεύθερη

 

Μουσική progressive rock βραδιά στην Αντίθεση, 12 Νοέμβρη 2022

 Ευχαριστούμε πολύ τον Γιάννη Ηλιάκη (Ciccada,Outward Bound) και τον Jargon (Verbal Delirium), που με τις μουσικές τους και το κέφι τους ομόρφυναν αυτή τη βραδιά καθώς και τους μουσικούς Νικόλα Νικολόπουλο και Γιώργο Μούχο (Ciccada), Νικήτα Κίσσονα (Methexis) και Αλέξανδρο Μαντά (Residuos Mentales), όπως και όλους τους φίλους από την ΛΕΦΚΑ και την Αντίθεση που παραβρέθηκαν και μας τίμησαν με την παρουσία τους.

~φώτο άλμπουμ~

Μουσική βραδιά με progressive rock, Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2022

 

Το Σάββατο 12 Νοεμβρίου θα ακούσουμε τις μουσικές επιλογές των αγαπημένων μας φίλων και εξαιρετικών δημιουργών της ελληνικής μουσικής prog σκηνής, Jargon (Verbal Delirium) και Γιάννη Ηλιάκη (Ciccada,Outward Bound).

Παρέα τους στα decks και o Γιώργος Genesis.

Σας προσκαλούμε σε μια βραδιά γεμάτη μουσική, σε ένα ταξίδι μέσα στα ηχοχρώματα και στην ένταση των συναισθημάτων της progressive rock μουσικής.

Ο Greg Douglass στην Αντίθεση, 2 Οκτωβρίου 2021

 

 Το Σάββατο 2/10/21, ζήσαμε μια μοναδική μουσική βραδιά,μια ακουστική συναυλία εξέχουσας σημασίας!!!

 Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ είχε την τεράστια τιμή και χαρά να φιλοξενήσει στη σκηνή της, αλλά και να γνωρίσει από κοντά τον Αμερικανό rock κιθαρίστα Greg Douglass από το Oakland της California.

 Τον κιθαρίστα που έχει στη μουσική του φαρέτρα συνεργασίες με τον Van Morrison, τον Paul Butterfield, τους Jefferson Airplane, τους Hot Tuna, τους Steve Miller Band, τον Tom Fogerty, τον Eddie Money.

 Ένας μουσικός που στάθηκε στο πλευρό του John Cipollina στο συγκρότημα John Cipollina’s Rave υπογράφοντας μάλιστα το Bad News του άλμπουμ Rave, ενώ το 1977 είχε γράψει το Jungle love των Steve Miller Band.

 Ο Greg Douglass με μια ακουστική κιθάρα κάθισε στο κέντρο της σκηνής και μέσα σε μια σχεδόν μυσταγωγική ατμόσφαιρα ζωγράφισε τις μελωδίες του στη folk,rock και blues με τη μουσική του παλέτα.

 Το ύφος του πολύ κοντά σε αυτό του Leo Kottke, στον οποίο αναφέρθηκε με αγάπη και θαυμασμό πολλές φορές, ερμηνεύοντας μάλιστα εκπληκτικά το Vaseline Machine Gun.

 Μια βραδιά … μέθεξης!!!

 Στο τέλος ακολούθησε jam με τον εξαιρετικό, όπως πάντα, Αντρέα Γκομόζια!!! Τα πρόσωπά τους άστραψαν, τα βλέμματά τους διασταυρώνονταν δημιουργικά και οι κιθάρες τους κεντούσαν!

 Το Σάββατο λοιπόν γνωρίσαμε έναν γλυκύτατο άνθρωπο, έναν εξαιρετικό κιθαρίστα και γίναμε κοινωνοί μιας αλησμόνητης βραδιάς.

 Σε ευχαριστούμε πολύ Greg Douglass!

 Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Μιχάλη Λημνιό, που φρόντισε με αγάπη να μας γνωρίσει τον μεγάλο αυτό καλλιτέχνη!!

~άλμπουμ~

Συνέντευξη Ciccada, Ζωντανή Μουσική Ιστορία

 

 Σαν ξεκίνημα, οι Ciccada παρουσίασαν ζωντανά κάποια κομμάτια από τον νέο τους δίσκο “Harvest”, που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2021 σε CD και αναμένεται η κυκλοφορία του στις 28 Μαΐου 2021 σε βινύλιο.

Τα μέλη των Ciccada είναι:

Δήμητρα Σπέλα-vocals

Ευαγγελία Κοζώνη-vocals

Γιώργος Μούχος-  6- and 12-string acoustic guitars, electric guitar

Νικόλας Νικολόπουλος- flute, clarinet, tenor and baritone saxophones, recorder, piano, electric piano, organ, Mellotron, synthesizers, harpsichord, Clavinet, glockenspiel, backing vocals

Μαριέτα Τσακμακλή- soprano, alto and baritone saxophones, backing vocals

Άγγελος Μαλισόβας- fretted and fretless basses

Γιάννης Ηλιάκης- drums, percussion, backing vocals.

Γιώργος Αντίθεση:  Θα καλωσορίσουμε τους φίλους μας. Είμαστε κάτι παραπάνω από φαν.

 Ήταν πολύ συγκινητικό και πολύ ανθρώπινο αυτό που έγινε, αυτή η παρουσίαση των κομματιών, που μόλις κάνατε. Χαρήκαμε ιδιαίτερα, γιατί νομίζουμε ότι πρέπει να γίνονται πράγματα και όχι κάποιος απλώς να περιμένει να πεθάνει.

 Εννοείται, ότι εδώ είναι το σπίτι σας.

 

 >φωτογραφίες από τη συνέντευξη<

Να αναφέρουμε ότι προτιμούμε οι συνεντεύξεις που κάνουμε, να μην γίνονται με τον πολύ έξυπνο σημερινό τρόπο.

 Τι θέλω να πω. Ότι υπάρχει μία ανάγκη κάποιος που ενδιαφέρεται, να γνωρίζει ποιοι μουσικοί έπαιξαν σε ένα σχήμα, ποιες είναι οι επιρροές, πώς δημιουργήθηκε αυτό το σχήμα, τί λένε αυτοί οι άνθρωποι, πώς ξεκίνησαν. Να μαθαίνει έτσι ανθρώπινα, αυτό που δημιουργείται και προχωράει.

 Eπίσης, τα τελευταία χρόνια πολλές συνεντεύξεις γυρίζουν γύρω από θέματα που δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Δημοσιογράφοι ρωτούν αν έπαιρνε κάποιος ναρκωτικά ή αν ήταν στη φυλακή ή αν έδειρε κάποιος μουσικός κάποιον ή αν κάποιος έκανε τζόγο ή οτιδήποτε άλλο.

Γιάννης Ηλιάκης: Καλά, εμείς δεν έχουμε και τέτοια!! (γέλια)

Γιώργος Αντίθεση: Το ξέρω! 

 Αυτό είναι το σκεπτικό. Και το ονομάσαμε Ζωντανή Μουσική Ιστορία.

 Είμαστε  ερασιτέχνες, δεν έχουμε σχέση με τη δημοσιογραφία, οπότε, ας ξεκινήσουμε απλά.

 Ας αρχίσουμε από τα μέλη που το σκέφτηκαν στην άρχη, τον Νικόλα Νικολόπουλο και τον Γιώργο Μούχο. Πώς γνωριστήκατε και πώς ξεκινήσατε το σχήμα;

Νικόλας Νικολόπουλος: Με τον Γιώργο βρεθήκαμε στο χώρο του ωδείου. Είχαμε σχέση μαθητή με καθηγητή, αλλά αυτό στα χαρτιά, γιατί από την πρώτη μέρα καταλάβαμε ότι θα κινηθούμε σε άλλα επίπεδα.

Πέσανε οι πρώτες μουσικές προτιμήσεις, και μετά μόνο μάθημα δεν κάναμε! Συζητούσαμε για rock σχήματα, και πέντε λεπτά πριν τελειώσει η ώρα κάναμε και λίγο μάθημα! 

Γιώργος Αντίθεση: Ποια όργανα μαθαίνατε στο ωδείο; 

Νικόλας Νικολόπουλος: Ήμουν ο δάσκαλος του στη μουσική δωματίου, φλάουτο εγώ, κιθάρα εκείνος. 

4/7/2016 live 1o Progressive Festival Αντίθεση

Γιώργος Μούχος: Κάποια στιγμή χαθήκαμε. Δηλαδή, κάναμε μαζί ένα χρόνο και μετά συνέχισα με τον Βασίλη Μαστοράκη γιατί χρειαζόμουν δύο χρόνια μουσική δωματίου για το πτυχίο της κιθάρας. Και όταν επανασυνδεθήκαμε-δεν μας τιμάει πολύ αυτό που θα πω!(γέλια)-αλλά συνδεθήκαμε σε φάση να βρεθούμε να παίξουμε κάνα playstation!

Γιώργος Αντίθεση: Ποια χρονολογία έγινε αυτό;

Γιώργος Μούχος: Ήταν 2003 με 2004. Και αφού ξαναβρεθήκαμε και πήγαινα σπίτι του, παίζαμε και ακούγαμε μουσικές, κάποια στιγμή έφερα την κλασική κιθάρα και του λέω “Έχω γράψει ένα κομματάκι και θέλω-αν θες και ‘συ- να γράψεις μια μελωδία φλάουτο από πάνω”.

 Και αυτή ήταν η πρώτη μας ηχογράφηση η οποία είναι off the record, δηλαδή υπάρχει, αλλά δεν την έχουμε αξιοποιήσει. Την είχαμε ονομάσει “Farewell κιθάρα φλάουτο”. 

 Ήταν one take. Ο Νίκος, άκουγε την μελωδία και έγραφε την ίδια στιγμή την παρτιτούρα.

  Αυτή ήταν και η αρχή. 

 Μου άρεσε εμένα, ενθουσιάστηκα! Προφανώς υπήρχε και φοβερή αλληλοεκτίμηση, όπως επίσης και η σχέση, αρχικά τουλάχιστον σε ένα βαθμό, μαθητή με καθηγητή.

12/5/2019 Progressive Rock Days Vol 2 Αντίθεση

 Μετά όμως, όταν του πήγα τη δεύτερη φορά ένα ημιτελές κομμάτι, το “Storyteller”, το οποίο είχε άλλα ονόματα στην αρχή. Tου παίζω το πρώτο riff  και του λέω “κάνουμε μία απ’τα ίδια;”.

 Αυτό ξεκίνησε σε διαφορετική βάση. Δηλαδή, δεν έγραψε ο Νίκος μία ξεχωριστή μελωδία πάνω στην κιθάρα, αλλά το δουλεύαμε μαζί κάθε φορά που βρισκόμασταν.

 Όταν κάποια στιγμή ολοκληρώθηκε, είχαν έρθει φίλοι σε μία γιορτή, του Νίκου αν θυμάμαι καλά, και λέω “Παιδιά, έχουμε να σας παρουσιάσουμε ένα κομμάτι” και έπαιξα εγώ ακουστική και ο Νίκος πλήκτρα.

  Αυτή ήταν η πρώτη έκθεση μας στο κοινό.

 Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ακόμα ότι έχουμε συγκρότημα ή τί μέλλει να γίνει.

Αντίθεση Ομάδες

 

Μουσική Ομάδα

Φωτογραφική Ομάδα

Πειραματική Ομάδα Κινηματογράφος Θέατρο

Ζωντανή Μουσική Ιστορία, Ηρακλής Τριανταφυλλίδης, Συνέντευξη

Γιώργος: Θα καλωσορίσουμε τον φίλο μας τον Ηρακλή. Χαιρόμαστε ιδιαίτερα που κάνουμε μαζί την πρώτη συνέντευξη στον καινούργιο μας χώρο. 

Θα κάνουμε για αρχή την ερώτηση αν ξεκίνησες από μικρός. Πότε ήταν το πρώτο σου βήμα πάνω στη μουσική;

Ηρακλής: Ξεκίνησα από πολύ μικρός. Ήμουν σε μουσική οικογένεια. Ο πατέρας μου τραγούδαγε εκπληκτικά και έπαιζε λίγο βιολί. Ένας θείος μου έπαιζε ποντιακή λύρα και κάθε βράδυ υπήρχε κρασί, μουσική, τραγούδια και χορός.

 Αυτά γίνονται στο Σιδηρόκαστρο Σερρών όπου μεγάλωσα. Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη αλλά μεγάλωσα στο Σιδηρόκαστρο. Εκεί η ζωή είχε πολλή μουσική, τραγούδι και χορό.

 Ήμουν τυχερός γιατί το Σιδηρόκαστρο ήταν μία πόλη που είχε πολλά ελληνικά φύλα. Λόγω της μεταπολεμικής  περιόδου, είχε πρόσφυγες Μικρασιάτες, Θρακιώτες, ντόπιους, Βλάχους, Ρομά, ό,τι θέλεις. Όλα τα φύλλα ζούσαν αρμονικά, διατηρούσαν τις παραδόσεις και αυτό ήταν πολύ σπουδαίο.

 Για τη σπουδαιότητα αυτού του βιώματος  βέβαια, η διαπίστωση έγινε πολύ μετά, όταν ωρίμασα και μπορούσα να καταλάβω από πού πήρα διάφορα μουσικά στοιχεία.

Τα βίωσα σε αυτόν τον τόπο, που είχε πλούτο στοιχείων τέχνης. Μουσικής τέχνης, μια που μιλάμε για τη μουσική.

 Επίσης, μέσα από τις γιορτές. Βίωσα γιορτές, οι περισσότερες από τις οποίες έρχονταν από τα αρχαία χρόνια. Βέβαια, τα διαπιστώνω εκ των υστέρων αυτά, ερευνώντας τα. Τα πανηγύρια, οι γάμοι, οι γιορτές, μου έδωσαν ένα στοιχείο πολύ δυνατό σαν βάση.

 Από εκεί και πέρα, όταν πήγαμε στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, που άρχισαν οι Rolling Stones, οι Beatles και το rock, έτσι, να ακούγεται, αρχίσαμε μέσα στο σχολείο να κάνουμε τα γκρούπ.

Γιώργος: Μέχρι τότε, είχες ξεκινήσει να παίζεις κάποιο μουσικό όργανο; 

Ηρακλής: Ήδη έπαιζα από πολύ μικρός, 6 με 7 χρονών. Ξεκίνησα με φυσαρμόνικα, δώρο από μία θεία μου. Είχα μάθει να παίζω τα κάλαντα και δυο τρία τραγούδια.

 Μετά έπεσε στα χέρια μου από ένα πανηγύρι, μια φλογέρα. Άρχισα να βγάζω και από εκεί τραγουδάκια.

 Αγαπούσα τα όργανα πάρα πολύ. Όταν έβρισκα κάποιο, με έπιανε τρέμουλο.

 Με συγκινούσε πολύ και μόνο που έβλεπα οργάνο.

Γιώργος: Ποιο έχει σειρά μετά;

Ηρακλής: Σειρά έχει το βιολί. Ένας γείτονας, φίλος του πατέρα μου, ήτανε στη Συμφωνική στο Παρίσι. Ήρθε στο χωριό μεγάλος στην ηλικία και μου έκανε μαθήματα. Γελάω τώρα γιατί θυμάμαι διάφορα περιστατικά όπου πιτσιρικά, πολύ μικρό, με έβαζε να κάνω Ντοοοο, Ρεεεεεε. Μία μέρα ολόκληρη τις ανοιχτές νότες, να τραβάω δοξαριές. Μόλις έφευγε λίγο, έλεγε ‘κάνε τις άσκησεις και θα έρθω’. Πήγαινε μέσα να κάνει καφέ ή πήγαινε δίπλα στη γειτονιά και εγώ άρχιζα και έπαιζα διάφορα κομμάτια που είχα ακούσει. Ήθελα να προχωρήσω, να παίξω μουσική, όχι ντο και ρε. 

Ηρακλής, Αντίθεση 2016

 Αυτό το θυμάμαι σαν εμπειρία και βασικά σαν τακτική εκπαίδευσης στην οποία δεν μπορούσα να μπω. Ήδη, και το σχολείο, το αισθανόμουν πολύ καταπιεστικό.

 Δεν ανεχόμουν, δηλαδή, όλο αυτό που σε βάζουν σε ένα λούκι και σαν στρατιωτάκι πρέπει να ακολουθείς κάποιους κανόνες. 

 Μετά μου πήραν ακορντεόν-ο πατέρας μου, όταν ήμουν 10 χρονών-και εκάνα με δασκάλο, ερχόταν στο σπίτι. Δύο μεθόδους είχα βγάλει. Πηγαίναμε με τις νότες, με την παρτιτούρα, κάναμε τα κομμάτια που είχε το βιβλίο.

 Δεν τα πήγα όμως καλά με τους δασκάλους και με την τυπική διδασκαλία. Εγώ είχα μάθει ό,τι κομάτια της επόχης άκουγα από τους μεγαλύτερους και τα επαίζα κατευθείαν στο ακορντεόν. Μόνος μου, καθόμουν ώρες ατέλειωτες.

 Είχαμε στο σπίτι, σε μία γωνία, μια αποθηκούλα που την είχα κάνει στούντιο. Είχα εκεί μέσα διάφορα όργανα, είχα φτιάξει και δικά μου. Με το που σχολάγα, πετούσα την τσάντα, ετρέχα εκεί και έπαιζα ό,τι όργανο είχα.

 Μετά το ακορντεόν ήρθε η κιθάρα. Η κιθάρα ήρθε σε ένα φιλικό σπίτι που πηγαίναμε. Την είχαν κρεμασμένη στον τοίχο, μια ακουστική, αυτές τις μικρές. Παλιά κιθάρα. Την πήρα και άρχισα να παίζω. Με είδε ο φίλος του πατέρα μου ‘Πάρ’τη μου, λέει ,να παίξεις για ένα διάστημα.’ Ήταν και κειμήλιο πιθανόν. Την κρατήσα για κάποιους μήνες, αλλά δεν την άφησα καθόλου, έπαιζα συνέχεια! Και έμαθα μόνος μου.

Γιώργος: Οπότε αρχίζει η περιπέτεια.

Ηρακλής: Ναι, πάω προς τα εκεί πλέον. Πέφτανε διάφορα όργανα στα χέρια μου. Μπουζούκι, ούτι, ό,τι όργανα υπήρχαν. Τα έπιανα και μέσα σε λίγο χρόνο, τα έπαιζα.

Γιώργος: Αυτό πότε έφερε σαν αποτέλεσμα το να γράφεις και να παίζεις μαζί με άλλους;

Ηρακλής: Το να γράφω ξεκίνησε πάλι από μικρός. Δηλαδή, είχα μια τάση να δημιουργώ. Αγαπούσα όλα τα τραγούδια, ό,τι μουσική και αν άκουγα. Αλλά ήθελα να κάνω και κάτι άλλο. Έλεγα ότι μπορεί να γίνει και κάτι ακόμη. Και έτσι ξεκίνησα και έγραφα στίχους, στιχάκια διαφορά.

 Μάλιστα είχα γράψει και ένα τραγούδι στα γαλλικά, μία σύνθεση, πολύ ωραίο κομμάτι. Τώρα που το θυμάμαι, είναι 200 χρόνια πίσω αυτό το τραγούδι!! (γέλια)

 Μπορείς να το πεις ποπ εκείνης της εποχής! Είχα αλληλογραφία με μια Γαλλίδα. Τότε ήταν της μόδας. Για να εξασκήσουμε τα γαλλικά μας, μας είχε πει η δασκάλα να ανοίξουμε αλληλογραφία με κάποιον από το εξωτερικό. Και της έστειλα τους στίχους! Αν ήμουν απέναντι, θα την έβλεπα να γελάει, γιατί ήταν ανορθόγραφα, ασύντακτα και έλεγα αρλούμπες! Παρόλα αυτά, έκανα δοκιμές. Έγραφα και στίχους και μουσική.

Γιώργος: Πέρα από τις συνήθειες και τις παραδόσεις της επαρχίας,  ποιες ήταν τελικά οι επιρροές στα πρώτα σου χρόνια, που σου έβγαλαν σιγά σιγά και την ταυτότητα στο είδος της μουσικής;

Ηρακλής: Όπως το βλέπω τώρα, που είμαι κάπως μπορώ να πω, πιο ώριμος στα μουσικά, η μουσική σε γενικές γραμμές είναι μία. Αυτή που βγαίνει μέσα από την

Progressive Rock Festival
Αντίθεση 2016

καρδιά.

 Ό,τι και να είναι, σε όποιο γεωγραφικό πλάτος και μήκος της γης και αν βγει αυτή η μουσική, αν βγει από την καρδιά και είσαι καθαρός και την ακούσεις, θα σου αρέσει και θα σε ευαισθητοποιήσει.

 Τις ερμηνείες αυτές τις δινω εκ των υστέρων, τότε δεν με ενδιέφερε. Ό,τι έκανα τότε το έκανα με το ένστικτο. Αυτό ήταν το κίνητρο μου και συνεχίζω να το παραδέχομαι πως όταν βγαίνει κάτι μέσα από την καρδιά, δεν το κάνεις ούτε για να πουλήσεις, ούτε για να γίνεις γνωστός. Θα το κάνεις γιατί σε καίει. Αυτή η δύναμη που βγαίνει έξω έχει αξία. Για μένα αυτή είναι η αξία της μουσικής και γενικά της τέχνης, όχι μόνο της μουσικής.

Γιώργος: Συμφωνώ μαζί σου σε αυτό, βέβαια την εποχή που ξεκίνησες ήταν τα πρώτα βήματα της rock εδώ στην Ελλάδα, το οποίο το πάντρεψες με τα δικά σου στοιχεία. 

Ηρακλής: Ίσως θέλεις να αναφερθείς στα πρώτα βήματα της Λερναίας Ύδρας. Η Λερναία Ύδρα είναι η συνέχεια των DΝΑ, το πρώτο συγκρότημα που είχα κάνει σαν φοιτητής στην οδοντιατρική.

 Σαν ξεκίνημα, για να πω και το πως κατέληξα στην Αθήνα, για κάποια χρόνια, έως το 1969 ζούσαμε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδαζα, και επειδή έγραφα τραγούδια προσπαθούσα να δισκογραφήσω.

 Συγκεκριμένα, έπαιζα με το “Τρίο Σαλόνικα”. Η εποχή τότε ήτανε τα τρίο, παίζαμε λάτιν. Ήταν τότε ο Λάκης ο Καλέας, ο οποίος ήταν φαντάρος στο Σιδηρόκαστρο όταν ξεκίνησα να παίζω μουσική, και κάναμε γκρουπάκια.

  Στο Σιδηρόκαστρο κάναμε τους Green Birds, το πρώτο συγκρότημα  rock. Ήταν εκπληκτικό παιδί και φοβερός μουσικός και είχε ηλεκτρική κιθάρα. Ηλεκτρική κιθάρα ξέρεις τι σήμαινε εκείνη την εποχή; Σαν να έχεις ένα τηλεσκόπιο και βλέπεις ανθρωπούς στο φεγγάρι. Ήταν το κάτι άλλο. Με αγαπούσε όπως τον αγαπούσα και εγώ και μου έδινε την κιθάρα του στα live.

 Όταν κατέβηκα Θεσσαλονίκη είχε απολυθεί και κάναμε παρέα.

 Εν τω μεταξύ, για να πω και μία παρένθεση που χρειάζεται ιστορικά, τότε είχα πάθει πλάκα με τον Enrico Macias τον κιθαρίστα. Είχα τρελαθεί με την κιθάρα που έπαιζε. Ο Enrico Macias είναι Αλγερινός και παίζει εκπληκτικό ούτι και κιθάρα. Για μένα δεν πέρασε άλλος να παίζει τόσο γλυκιά κιθάρα στην Ευρώπη.

 Οι κιθαρίστες εκείνης της εποχής, προσπαθούσαν να βγάλουν τις τεχνικές του. Εγώ που ήμουνα τρελαμένος με την κιθάρα, κάθισα και έβγαλα κομμάτια του. Έβγαζα τα ακορντά από το ακορντεόν, έπιανα τις νότες και έτσι μάθαινα, δεν είχα κανέναν να μου δείξει.

Ηρακλής, Τάσος Φωτοδήμος, Αντίθεση 2016

 Ήταν ένας μεγαλύτερος μου, που έκανε μαθήματα κιθάρας και πήγαμε μια φορά στον δάσκαλο του στη Θεσσαλονίκη, όπου του λέει  ‘να ο Ηρακλής παίζει και Enrico Macias’. Είχε μία καλή κιθάρα αυτός, πιάνω, παίζω και έμεινε! Ήθελε να του δείξω πως τα παίζω!

 Δεν μπορούσαν να παίξουν τέτοια κιθάρα. Η αγάπη τι κάνει. Επειδή ήμουνα τρελός με αυτό, κάθησα και έβγαλα παρά πολύ δύσκολα κομμάτια για τότε πιτσιρικάς. Να μη σου δείξει κανείς και να έχεις τόση αγάπη. Αν σε πιάνει η μουσική και σε τραντάζει, σε παίρνει και σε ρίχνει κάτω και σε χτυπάει σαν χταπόδι δεν υπάρχει περίπτωση, σε πάει αυτή και προχωράς.

 Και έτσι, ο Λάκης ο Καλέας με πήρε για σολίστα στο τρίο. Τώρα αυτοί, ήταν μουσικάρες. Ξέρεις τι σημαίνει να παίζεις σε τρίο σολίστας; Άσ'τα να πάνε!!! (γέλια)  

 Ήμουν μαζί τους για μεγάλο διάστημα. Μετά σταμάτησα γιατί σπούδαζα τότε στο Χημικό, μικροβιολόγος, στον Δημόκριτο Θεσσαλονίκης και δεν είχα χρόνο. Εκείνοι το έκαναν κάπως πιο επαγγελματικά. Συνεχίσαμε όμως να είμαστε φίλοι και τους έγραψα και κάποια πολύ ωραία κομάτια, με πολύ ωραίο στίχο.

 Εκεί, ως πιτσιρικάς είχα πάει σε μία εταιρεία. Τους έδωσα κάτι κομμάτια ‘α πολύ ωραία, να τα βάλουμε, αλλά διάλεξε: ή στίχους ή μουσική, δεν μπορούμε να βάλουμε και στα δύο το όνομα σου.’ Δυο-τρία τέτοια και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να φύγω για Αθήνα. Όχι πως ήταν καλύτερα εδώ, αλλά με το μυαλό μου και με αυτά που έβλεπα, εκεί δεν υπήρχε εξέλιξη. Ήταν μόνο δύο εταιρείες, δεν υπήρχαν άλλες.

 Γι' αυτό στις εισαγωγικές έβαλα πρώτα τις σχολές Αθηνών και μετά Θεσσαλονίκης και πέρασα οδοντιατρική Αθηνών. 

Γιώργος: Πότε ήρθες εδώ;

Ηρακλής: Πέρασα το ‘69 αλλά πήγα φαντάρος. Δεν μου έδωσαν αναβολή λόγω χούντας.

 Άσ’τα να πάνε, άλλο καπέλο. Ο πατέρας μου πέθανε 48 χρόνων από εγκεφαλικό επεισόδιο. Τέλος πάντων, αυτά είναι τα επίσημα, δεν ξέρω τώρα. Άλλη ιστορία αυτή. Έκανα μόνο 15 μήνες στο στρατό και απολύθηκα σαν προστάτης.

 Το ’70 πήγα στη Γερμανία για ένα εξάμηνο και γύρισα τον Οκτώβρη που άρχιζαν τα μαθήματα, για να γραφτώ στο Πανεπιστήμιο.

Γιώργος: Εκεί ήταν και οι πρώτες γνωριμίες;

Ηρακλής: Εκεί,ναι. Επειδή η οδοντιατρική και γενικά οι ιατρικές σχολές είναι στο Γουδί, υπάρχει μία κοινωνικότητα στους φοιτητές εκεί. Είναι μια πολιτεία. Όλες οι σχολές είναι μαζί, κάναμε όλα τα μαθήματα μαζί, ήμασταν πολύ ενωμένοι. Έχει διαφορά από τις άλλες σχολές.

  Ειδικά στην οδοντιατρική, τα 3 πρώτα έτη κάνουμε τα ίδια μαθήματα με την ιατρική, μαζί με τους γιατρούς. Ανατομίες, βιολογίες, αμφιθέατρα, όλοι μαζί σαν μία σχολή.

 Και εμείς κάνουμε παράλληλα και τα εργαστήρια της ειδικότητάς μας.

 Οπότε μοιραία δημιουργήθηκαν σχέσεις και κάναμε πολιτιστικές εκδηλώσεις μία φορά το χρόνο, που κρατούσαν είτε ένα τριήμερο, είτε μία εβδομάδα, με τραγούδια, θεατρικά σκέτς,  εκθέσεις ζωγραφικής, συγγραφή, ποίηση...

 Μέσα σε αυτά ξεκίνησα, και έκανα ένα δύο σχηματάκια, από τα οποία κράτησα κάποια παιδιά και έκανα τους DNA.

 Έτσι ξεκινήσαμε...μέσα από τη σχολή. 

Φώντας Χατζής, Σόφη Γιαννάτου, Ρένα Τσακουρίδου, Ηρακλής, Χρήστος Στημαγκιώτης, Λάκης Παπαδόπουλος
 DNA 1970-1971

  Στους DNA είχα τον Λάκη τον Παπαδόπουλο, ο οποίος ήταν ο πρώτος μου φίλος στην Αθήνα. Με τον Λάκη είχαμε γνωριστεί όταν ήμασταν φαντάροι στις Σέρρες και παίζαμε μουσική. Όταν ήρθαμε εδώ, μέναμε κοντά. Το πρώτο σπίτι που νοίκιασε ήταν Ελληνορώσσων στο Γουδί. Ήμασταν όλη την ημέρα μαζί. Και στη Λερναία Ύδρα στα πρώτα σχήματα ήταν μαζί. 
 Κιθάρα και φωνητικά ήταν και ο Κώστας Μιχαλάκης.

Επίσης, είχα βασικό μέλος τη Σοφία Γιαννάτου, κρουστά και φωνητικά. Η Σαβίνα είναι η μικρότερη αδελφή της, η οποία ήταν μαζί μας στην παρέα. Βέβαια ήταν μικρή τότε, αλλά την έβαλα και τραγούδησε στον δίσκο. Κάνει φωνητικά. Μια ψιλή φωνή όπου ακούγεται είναι δική της.

 Ήταν ο Πέτρος ο Πρωτόπαπας, φλάουτο και φωνητικά, ο οποίος μας έχει αφήσει εδώ και χρόνια. Πολύ καλό παιδί και φοβερός μουσικός. 

 Ο Πέτρος ήτανε μικρός όταν τον είχα πάρει, 16-17 χρονών. Ο πατέρας του ήταν μαέστρος στην ορχήστρα του Κώστα Χατζή, πολύ καλός μουσικός και φλαουτίστας.

 Η μάνα του Πέτρου τώρα, επέμενε να πηγαίνει να παίζει με τον πατέρα του, δεύτερο φλάουτο στον Χατζή.

 Ο Πέτρος έβλεπε εμάς που παίζαμε rock και δεν άντεχε! Την άλλη χρονιά τα παρατούσε όλα, τα τίναζε, και ερχόταν πάλι μαζί μας! Αυτό το σκηνικό ήταν επαναλαμβανόμενο, τη μια χρονιά ήταν με το Χατζή, την άλλη ερχόταν σε μας. Ήρθε ο πατέρας του και μας άκουσε, παίζαμε τότε στην 5η εποχή, στη Μνησικλέους στην Πλάκα με τον Γκαϊφύλλια, τη Δέσποινα Γλέζου, τον Βαγγέλη Γερμανό, τον Ψαριανό τον Δημήτρη. Παίξαμε εκεί για μεγάλα διαστήματα, και με τη Λερναία Ύδρα και με  DNA. 

Φ. Χατζής, Ηρακλής, Σ. Γιαννάτου, Παναρκούδης, Π. Πρωτόπαπας
DNA 1970-1971

 Τότε στο σχήμα έπαιζα εγώ βιολί και ήθελα νέα  άτομα, να μένουν κοντά για να κάνουμε πρόβες. Έτσι πήρα τον Γιωργό τον Μαγκλάρα. Έμενε στη γειτονιά, στου Ζωγράφου, δίπλα ήμασταν. Τον έφερε ο μάνατζερ που είχαμε. Ναι, είχαμε και μάνατζερ, άκου να δεις!! (γέλια) Πολύ καλό παιδί, ο Γιώργος ο Σαλούφας.
 Τελικά έφυγαν και οι δικοί του και τον είχα και μέναμε μαζί. Σαν μικρό αδελφό τον είχα τον Γιώργο. Tου έγραφα, μελετούσε, είχε ταλέντο. 

 Ο Χρήστος ο Στημαγκιώτης, από την Αγία Παρασκευή, έπαιζε αργότερα φλάουτο στους DNA και ο Θανάσης Μπίκος κιθάρα.

Ηρακλής, Λ. Παπαδόπουλος, Χρ. Στημαγκιώτης, Σ. Γιαννάτου, Φ. Χατζής
DNA 1972

 Οι DNA ήταν ελληνικό progressive folk. Υπήρχε αρκετή δουλειά πίσω από τα κομμάτια, τα οποία είχαν και αρκετά καλό στίχο για την εποχή. Σαν ιστορικό στοιχείο, λοιπόν, έπρεπε να παραμείνει.

 Στην εταιρεία, μας έλεγαν ‘ναι θα κάνετε L.P. κανονικά, ας κάνουμε ένα μικρό τώρα και θα κάνουμε μετά τον δίσκο.’

 Όμως η Polygram τότε, είχε τους Socrates και τους Poll, οι οποίοι ήταν ήδη μεγάλα ονόματα, στην κορυφή τους, και δεν μπορούσαν να ασχοληθούν και με άλλα γκρούπ.

 Δηλαδή, αυτοί τι κάνανε; Βλέπανε κάτι που έχει αξία, του έκαναν σύμβολαιο-όλοι πιτσιρικάδες ήμασταν, δεν ξέραμε-τον δέσμευαν να μην τον πάρει κάποια άλλη εταιρεία και έχουν ανταγωνιστή και τον κρατούσαν στο συρτάρι. Αν εσύ για κάποιο λόγο, από τυχαία γεγονότα γινόσουν διάσημος θα σε ακολουθούσαν και εκείνοι.

 Εγώ λέω ‘εντάξει, αξίζει η μουσική μας, θα μας κάνουν δίσκο’, αλλά έγινε μόνο το 45άρι, το 1972.

“Τα ίδια όνειρα” ή ‘Αγναντεύεις’ και “Ο Γιάννης” από την άλλη πλευρά.

 Θα έπρεπε να είχε γίνει αυτός ο δίσκος. Το feeling που έβγαινε ήταν πάρα πολύ καλό. 

 Σαν πιτσιρικάς τότε, να πω την αλήθεια, δεν με ενδιέφερε αν θα βγει δίσκος ή όχι.

Ήθέλα απλώς, να ακουστούν τα τραγούδια, έτσι για να βγει από μέσα μου. Σαν βάρος τα είχα. 

 Άλλα ονόματα που συμμετείχαν στον δίσκο ήταν στα κρουστά ο Φώντας  Χατζής, ένα πολύ καλό παιδί και αγαπημένος μου φίλος για τον οποίο έχω παράπονο που δεν τον έβαλα να παίξει στον διπλό δίσκο. Όχι δεν τον έβαλα, μου έφερε μουσικούς η εταιρεία, για δικούς της οικονομικούς λόγους..

Ο Γιάννης Μπαράκος παίζει μπάσο και η Ρένα Τσακουρίδου κάνει φωνητικά.

 Παίζει και η Λένα Πλάτωνος. Η Σοφία είχε εξετάσεις, δεν μπορούσε. Λέει ‘θα σας φέρω μια φίλη’ και έφερε τη Λένα. Ήταν φίλες στη γειτονιά. Τότε γνωριστήκαμε. Παίζει πιάνο και κάνει φωνητικά. Έπαιζε σε live μαζί μας για μεγάλο διάστημα.  

 Παίζαμε στην 5η εποχή. Στο πρόγραμμα συνήθως ήταν Σπύρος-Λήδα, Γλέζου, Ψαριανός, Βαγγέλης Γερμανός, DNA, μέτα ήρθε και ο Γκαϊφύλλιας και παίζαμε μαζί. Βγάλαμε ένα χειμώνα κάτω από χούντα, σε πολύ δύσκόλους καιρούς. 

Ηρακλής, Λένα Πλάτωνος, Πέτρος Πρωτόπαπας, DNA, 1970-1971

Σίμος Κοκαβέσης & Μαριάννα Κοκαβέση, live 22 Φεβρουαρίου 2020 στη σκηνή της Αντίθεσης

 Η βραδιά μας,χθες Σάββατο 22/2/20, ήταν εκπληκτική παρέα με το Σίμο και τη Μαριάννα Κοκαβέση!!!!

 Γέμισε ο χώρος μας από τα ηχοχρώματα του βιολιού και της κιθάρας και η περιπλάνηση στις μουσικές του κόσμου…από της Πικροδάφνης τον Aνθό(Ηπειρώτικο δημοτικό), σε Ιρλανδική παραδοσιακή μουσική, έως το Moonchild του Gallagher … έγινε με έναν μαγικό τρόπο.

 Μια ηλεκτρακουστική συναυλία πολύ ιδιαίτερη, πολύχρωμη, γλυκιά, με όλη όμως εκείνη τη δυναμική και το θάρρος που απαιτούνται από τον καλλιτέχνη για να μαγνητίσει και να παρασύρει το κοινό του σε άλλη διάσταση,καθώς βρίσκεται απογυμνωμένος στη σκηνή μόνος και ακάλυπτος με το μουσικό του όργανο και τη φωνή του.

 Ο Σίμος εξαιρετικός, όπως πάντα κι εντυπωσιακός ύφαινε τις μελωδίες του ακολουθώντας τα περίτεχνα μονοπάτια της κόρης του Μαριάννας στο βιολί. Η μουσική αυτή πανδαισία μας γέμισε ψυχική ανάταση και δημιούργησε μια πολύ ζεστή φιλική ατμόσφαιρα!!!

>Άλμπουμ<

Σίμος και Μαριάννα Κοκαβέση, Σάββατο 22 Φεβρουαρίου live στην Αντίθεση

Ο Simos Kokavesis με την κιθάρα του συναντά στη μουσική του αυτή περιπλάνηση την κόρη του Marianna Kokavesi στο βιολί.

Ένα ξεχωριστό δίδυμο σε blues,rock και ethnic διαδρομές!!!

είσοδος ελεύθερη

Shady Roots 8 Φεβρουαρίου 2020 live

 Σάββατο 8 Φεβρουαρίου... άλλη μια πολύ σπουδαία βραδιά στο χώρο της ΑΝΤΙΘΕΣΗΣ με τους Shady Roots!!!

 Οι Shady Roots είναι μουσικοί που χαίρεσαι να τους ακούς και να τους παρακολουθείς επί σκηνής. Παρουσιάστηκαν ανανεωμένοι με τον Γιώργο Λαγογιάννη στα πλήκτρα και τη φωνή, με υπέροχο μεστό δυναμικό ήχο, με γλυκύτατα κι εξαιρετικά παιξίματα. Μας συνεπήραν μοναδικά, συνομιλώντας με το κοινό τους με την μουσική αμεσότητα που τους διακρίνει και μετέφεραν θετικά vibes σε όλους μας. Ανέδειξαν το σεβασμό, την αγάπη και την γνώση που έχουν για το blues, στοιχεία που χαρακτηρίζουν και την ταυτότητα αυτής της ενεργής αξιολογάτατης μπάντας!!!

 Με μια λέξη ζωγράφισαν όλοι τους: ο Γιώργος Λαγογιάννης στα πλήκτρα και τη φωνή δυναμικός και κυρίαρχος, ο Γιώργος Χρυσόπουλος στην κιθάρα, η ήρεμη δύναμη του συγκροτήματος, ο εκπληκτικός Θανάσης Γκιουλέας στο μπάσο και ο Χρήστος Ανδριανός εντυπωσιακός όπως πάντα στα ντραμς.

 Υπέροχη έκπληξη η παρουσία της γλυκύτατης Μαρίας Ιωαννίδου από τους Lazytrains, που πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε με την μπάντα, ξεσηκώνοντάς μας όλους με το ταπεραμέντο της, την ενέργεια και φυσικά με τη φωνή της.

 Άλλη μια υπέροχη βραδιά…. για όλους τους τυχερούς που βρέθηκαν στην ΑΝΤΙΘΕΣΗ και την μοιράστηκαν!

>άλμπουμ<